Search Art or Artists

กินบ้านกินเมือง

กินบ้านกินเมือง

เทคนิค : สีน้ำมันบนผ้าใบ

ขนาด : 115×134 ซม.

ปี : 2535

สมพงเลือกที่จะนำเสนอรูปสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากการผสมผสานรูปทรงร่างกายของมนุษย์ ศรีษะเป็นกะโหลกของสัตว์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหมูป่า สุนัข วัว ตะกวด ศิลปินต้องการจะเสียดสี สื่อแทนผู้คนที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว ทำลายได้แม้กระทั่งสิ่งแวดล้อมที่ตนเองอาศัยอยู่  ภาพบรรยากาศรอบตัวจัดจ้า แปลกประหลาด ทุกรายละเอียดของภาพบรรจงสื่อสารความเป็นไปของสังคม ที่ผู้คนบางจำพวกจิตใจหยาบหน้าด้วยกิเลส และมุ่งกอบโกยผลประโยชน์จากธรรมชาติ  ภาพนี้ยังแฝงไว้ด้วยพุทธปรัชญา เพราะแม้แต่ผู้ที่กำลังทำลายธรรมชาติ ขณะเดียวกันก็กำลังถูกธรรมชาติพรากเอาชีวิตให้ค่อยๆ เสื่อมสลายไป  สรีระของมนุษย์ที่ค่อยๆ แปรสภาพไปสู่ความผุกร่อน .. การทำลายธรรมชาติ เท่ากับทำร้ายตนเอง และในที่สุดมนุษย์ก็หนีไม่พ้นเงื้อมือของกาลเวลาที่กลืนกินชีวิตเขาอยู่ในขณะเดียวกัน“พวกกะโหลก หมูป่า หมา วัว ตะกวด มันกำลังเฮฮากันใหญ่ กระทั่งต้นไม้ที่มันนั่งมันก็ตัดทำลายเหลือแต่ตอ ต่อไปมันก็ต้องจบชีวิตต้องผุพังไป พวกโครงกระดูกเป็นการชี้ให้เห็นว่า ตรงไหนที่มันพัง สูญสลาย โดนทำลาย เป็นเรื่องของสังคมการทำลายสิ่งแวดล้อมเท่ากับการทำลายชีวิตของตนเอง การตัดไม้ทำลายป่า เป็นการฆ่าสัตว์ทางอ้อม หากขาดป่าสัตว์ก็ไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ สัตว์จึงเป็นดัชนีชี้วัดความอุดมสมบูรณ์ระบบนิเวศวิทยา